Linda's ziekbed.

Wanneer ging het minder met Linda's gezondheid? Op 17 november 2001 mocht Linda logeren bij haar Oom Rick en tante Jaenet. Ze was toen al wat hoesterig en daarom kochten we een hoestdrankje voor haar. Linda had ook toen een leuk weekend. Ze waren o.a. naar de zeehondencreche in Pieterburen geweest, waar Linda heeft genoten van de zeehondjes. Ze vertelde dat ze zelf ook wel een zeehondje wilde voor thuis in het aquarium. Dit leek haar ook wel leuk voor de visjes. Zondags (de 18e november) werd ze weer thuis gebracht. Ze hoestte nog steeds net zo erg als de zaterdag.

De maandag stelde ik haar voorzichtig voor om maar niet naar school te gaan. Linda wilde hier niets van weten. Ze wilde beslist niet van school weg blijven en is toen zowel 's morgens als 's middags naar school gegaan. Juf Bertien zei me tussen de middag dat Linda die morgen wel erg huilerig was geweest. Ondanks dat wilde ze ook 's middags naar school.

De volgende morgen stelde ik haar weer voor om maar thuis te blijven. Linda sputterde toen maar heel even tegen. De reden dat ze eigenlijk naar school wilde was dat ze voor de eerste keer zou mogen overblijven. Dit is natuurlijk een hele belevenis voor een kind. Dat ze zich toch niet lekker voelde liet ze merken door te zeggen: "Dan blijf ik een andere dinsdag over, hè mam?" Dit spraken we toen maar zo af.

Vanaf die dinsdag (20 november 2001) is Linda niet meer naar school geweest. We dachten dat ze een zware griep onder de leden had. Er waren nog meer klasgenootjes thuis met de griep, dus waren we niet verbaasd dat Linda het ook wel zou hebben. Ze lag veel op de bank, was moe en haar eetlust was ook niet echt geweldig te noemen. Ook hoestte ze (ondanks de hoestdrank) erg veel, vooral 's nachts. Ze wilde vaak wat water drinken in de hoop dat die kriebelhoest dan zou verdwijnen.

Het ging na 2 weken nog steeds niet echt beter, zodat we op maandag 3 december met haar naar de huisarts zijn gegaan. Tijdens de afgelopen weken bleef ze grapjes maken, terwijl ze zich eigenlijk helemaal niet goed voelde. De dokter luisterde naar haar longetjes maar hoorde hier niets verkeerd aan en zei ons dat haar longetjes 'schoon' waren. Hij schreef een ander hoestdrankje voor en zei ons dat we het nog maar een weekje moesten aanzien. Ze had deze week bijna geen eetlust meer. Ze vond het eten vies smaken en wilde alleen afwisselend water en ijsthee drinken. Op ons aandringen nam ze bij elke maaltijd nog een paar hapjes.

Op de avond van donderdag 6 december ging het eigenlijk echt snel de verkeerde kant op met Linda. Ze werd weer incontinent, terwijl ze zowel overdag als 's nachts al een tijdje zindelijk was. De hele nacht zijn we met Linda in de weer geweest. Het eerste deel van de nacht tot ongeveer 2 uur Paul (mijn man) totdat hij mij wekte omdat hij hulp nodig had. Tussen 2 en 4 uur was het dan ook bar en boos, zodat we tegen 4 uur hebben overwogen de dienstdoende arts te bellen. Maar ineens leek het toen iets beter met Linda te gaan. Ze viel eindelijk in slaap, terwijl ik op haar bleef passen. Ook Paul kon een hazenslaapje doen.

De volgende morgen ( vrijdag 7 december) heb ik tegen 9:00 uur de dokter gebeld. Hij wilde eerst dat wij met Linda naar de praktijk kwamen. Maar Paul kreeg hem in een volgend telefoongesprek zover dat hij even later toch bij ons op de stoep stond.

   
 Naar het ziekenhuis.

 Index.