Naar het ziekenhuis.

De huisarts schrok bij binnenkomst van de conditie waarin hij Linda op de bank aantrof. Hij onderzocht haar terwijl haar ogen steeds weg draaiden. En ze was net een slappe pop. De dokter consulteerde direct telefonisch de kinderarts in het Martini Ziekenhuis en zei ons toen dat Linda met de meeste spoed (in dit geval dus met de eigen auto) naar het ziekenhuis moest.

In het ziekenhuis ging alles razend snel. Ze legden Linda aan een infuus omdat ze toch uitgedroogd was en namen wat bloed af om te onderzoeken. Ook werd er direct een longfoto gemaakt. Het zag er niet goed uit. Ze kreeg al snel een zakje bloed via een 2e infuus toegediend. Er waren veel mensen met haar bezig. Ik ontdekte een bekend gezicht tussen al die hulpverleners. Het was de moeder van Tom, één van Linda's klasgenootjes.

Terwijl ze nog met Linda bezig waren werden wij gevraagd mee te gaan naar een andere kamer. Hier vertelde de kinderarts ons dat onze dochter een longontsteking had en waarschijnlijk leukemie. Hier schrokken we natuurlijk ontzettend van. Het enige lichtpuntje dat we later hadden was dat leukemie bij kinderen vaak wel te genezen is, alhoewel het zeker voor Linda een pijnlijke maar ook een zware en lange weg zou zijn geworden.

Toen we bij Linda terug kwamen was zij al weer een beetje opgeknapt en klaar om vervoerd te worden naar het Academisch Ziekenhuis, ook hier in Groningen, omdat het Martini Ziekenhuis niet gespecialiseerd is in kinderleukemie en ze daarom in het A.Z.G. beter behandeld kon worden. We vertelden haar dat we haar daar weer zo snel mogelijk zouden zien. Ik kon namelijk niet in de ambulance mee, omdat die al vol was met 2 artsen en 2 verpleegkundigen. Ze zei: "Tot straks" en we zwaaiden elkaar gedag toen ze naar de ambulance werd gebracht.

   
 Linda in het A.Z.G.

 Index.