En toen werd het stil.

Even na zessen kwam de visite, waar ik op wachtte, de gang in: Suzanne, tante Rely en oom Bert. Wij liepen naar Linda's kamer toe, waar Paul op dat moment alleen bij haar was. Sandra en Patrick waren even naar buiten gegaan om een luchtje te scheppen. En op dat moment scheen het ook ineens verkeerd te gaan met Linda, want Paul zag ons en gebaarde dat er direct hulp moest komen. Ik waarschuwde de zaalzuster en ging met Rely en Suzanne terug naar de familiekamer. De zaalzuster belde direkt naar Intensive Care en in no time stond er een team van deskundigen om Linda's bed. Er werd ook een anesthesist gewaarschuwd. Dit keer niet om een narcose te geven maar juist om weer een 'pols' te krijgen. Linda's hartje was gestopt met slaan en ze ademde niet meer. Paul bleef al die tijd bij Linda, terwijl Bert ook weer naar de familiekamer toe kwam en even later moesten zij met een bezwaard hart afscheid nemen. Ondanks alles moest Bert die avond naar zijn werk. Hij is als contrabassist verbonden aan het Noord Nederlands Orkest en had een concert in Drachten.

Sandra en Patrick hadden zich ondertussen ook weer bij mij gevoegd. Een poosje later kwam Paul vertellen dat het helemaal niet goed was met Linda. Zo gauw er dan ook weer even een pols was werd ze in allerijl terug gebracht naar de Intensive Care. Wij vieren gingen even later ook met de lift naar boven. Daar vroeg Esther ons (die hevig geschrokken weer op haar post was) of wij even in de familiekamer wilden wachten. Linda moest weer op diverse machines worden aangesloten om haar hartslag, bloeddruk en dies meer te kunnen controleren.

Het even duurde steeds langer en er ging een behoorlijk lange tijd voorbij. Tegen achten werd aan Paul en mij gevraagd er bij te komen. Ze waren al die tijd bezig geweest Linda te reanimeren maar er veranderde niets. Na voor ons gevoel een eeuwigheid, besloten we dat er gestopt moest worden. En terwijl het team nog één laatste poging deed werden Sandra en Patrick ook binnen geroepen. Ook toen gaf het medisch team het eindelijk op. Wij wisten dat dit definitief het einde was. Linda, ons meisje en zusje, was heengegaan en zou nooit meer bij ons terug komen. Het was zaterdag 8 december 2001 om ruim 20:15 uur.

De ruimte om Linda's bed werd met schermen onttrokken aan de rest van de Intensive Care en er werden gemakkelijke stoelen geplaatst. Wij mochten Linda nog een hele poos in alle rust bij ons op schoot nemen. Esther heeft hiervan foto's gemaakt en later ook van Linda op het bed, nadat ze gewassen en aangekleed was. Het rolletje kregen we bij ons vertrek mee.

Terwijl Linda werd gewassen en netjes aangekleed werd belden Paul en Sandra buiten het ziekenhuis de familie Ouwinga (oom Jenst) en de familie Janssen (Opa) op. Toen ze weer boven waren kwam ook de kinderarts bij ons met de vraag of er bij Linda obductie gepleegd mocht worden omdat men absoluut geen idee had wat er nu precies was gebeurd. Ook vroeg hij of er wat beenmerg afgenomen mocht worden. Dit om de leukemie, waar men toch twijfels over had, uit te kunnen sluiten. We gaven, na onderling beraad met ons vieren, toestemming voor beide ingrepen. Kort daarna kwam Kirsten samen met Guus, gewaarschuwd door Tante Rany, opnieuw binnen. Wij mochten weer bij Linda. Ze was nu gekleed in haar witte Disney T-shirtje en haar blauwe fluwelen broek. Ze zag er uit alsof ze gewoon lekker sliep.

   
 De volgende dagen.

 Index.