De tijd na Linda's begrafenis.

De weken erna kunnen wij eigenlijk nog niet bevatten dat Linda niet meer thuis komt. Op sommige avonden zaten we eigenlijk gewoon te wachten op haar terugkomst van één of ander logeerpartijtje. Vreemd is dit en het blijft voor alsnog een rare gewaarwording dat zij niet meer echt aanwezig is. Iedereen mist haar nog ontzettend (meer dan 2 maand nadat wij haar naar het kinderhofje brachten).

Haar 5e verjaardag die zij niet meer mocht/kon meemaken hier bij ons. Op deze dag (13 februari 2002) hebben veel mensen een bezoekje aan haar graf op het Selwerderhof gebracht en hebben wij veel post mogen ontvangen. Mensen die haar, en ons, willen laten weten dat ze haar verjaardag niet zijn vergeten. Wij zijn in de middag geweest. Juf Bertien, Lies en Engel waren tussen de middag eerst bij ons om Linda's "verjaardagstekening", die ze zelf nog had gemaakt, te brengen.Dit alles deed ons goed. Het is een grote troost voor ons dat Linda op een betere plek is, zonder pijn en zonder haar gehoest. Het is alleen dat wij haar zo missen! Afgelopen vrijdag (8 februari) heb ik veel aan haar gedacht. Donny (een jongetje uit haar klas) was toen jarig en voor zij ziek werd keek zij al uit naar zijn verjaardag. Zij zou de volgende jarige zijn in de klas. Helaas mocht dit niet meer zo zijn. Misschien heeft ze wel een feesje gegeven op de plek waar ze nu is.. Wie zal het weten. Zij kan het ons niet meer vertellen.

De afgelopen maanden waren wel heel vreemd. Linda niet meer in ons midden. Haar stem niet meer horen, behalve op video en op de computer. Ze had, terwijl ze bij Pappa op schoot zat, "de wereld is mooi" gezongen en dat was opgenomen met de webcam. De eerste keer dat ik dit hoorde moest ik huilen.

Iedereen mist haar heel erg. De familie, klasgenootjes en de mensen die ons altijd zagen lopen. Als ze mij nu zien lopen denk ik dat zij Linda, naast mij lopend of voor mij uit rennend, missen. Soms kijk ik achterom, terwijl ik weet dat zij daar niet meer loopt. Het was moeilijk de eerste keer dingen te doen zonder Linda. Oom Ruud miste haar de eerstvolgende keer dat hij bij Opa en Oma kwam en alleen mij in de huiskamer zag zitten. In de bibliotheek vertellen dat zij geen boeken meer zal komen uitzoeken. Voor het eerst weer naar de tandarts zonder haar. Iedereen schrok van het nieuws dat ons meisje wa overleden. Het was ook vreemd. 's Middags had ze nog praatjes voor tien .... om 20:15 uur was zij overleden.

Gelukkig had ze geen lang ziekbed maar niemand verwachtte dat zij ons op zo'n jonge leeftijd al moest verlaten. Er waren nog zoveel plannen .... Zij zou met Didy (haar vriendinnetje) op zwemles, wij zouden samen naar "Kabouter Plop"gaan, Oom Rex was van plan zijn kleine nichtje over een paar jaar Parijs te laten zien. Allemaal leuke dingen die helaas niet meer verwezenlijkt kunnen worden.

Op 23 februari kregen wij bericht dat Linda's steentje is geplaatst. Je weet wel dat ze op het kinderhofje is, maar het zien van de steen drukt je weer met de neus op de werkelijkheid. Het zal moeilijk zijn om de eerst volgende keer het steentje te zien met Linda's naam erop.

Het viel achteraf toch wel mee. Hoewel wij heus wel weten dat Linda overleden is, leek bij het zien van het steentje alles zo definitief. Geconfronteerd worden met het feit dat zij echt op het kinderhofje is begraven. Linda zelf niet, alleen haar lichaam. Van Linda zelf stellen wij ons voor dat zij op een betere plaats is, in de hemel. Zonder pijn, verdriet en zonder die akelige hoest, waar zij maar niet vanaf kon komen. Dat zij ons kan zien en weet, dat wij van haar houden en haar nooit zullen vergeten. En wij zullen haar nooit vergeten en onze herinneringen aan haar koesteren.

   
 Een half jaar voorbij.

 Index.