Bijna anderhalf jaar later.

Het is nu bijna anderhalf jaar nadat onze dochter Linda is overleden. De hele dag blijft ze in mijn gedachten, bij alles wat ik doe.
Momenteel ben ik ook weer aan het werk. Op mijn werkplek kan ik ook terecht met verhalen over Linda en als ik mij een dag niet geweldig voel. Hier ben ik heel blij mee. Ik heb wel eens andere verhalen gelezen en/of gehoord.
Bij veel dingen denk ik automatisch aan ons kind. Als ik buiten loop, met wind tegen, bijvoorbeeld. Linda zei dan: "Ga weg wind, ik wil naar opa." Hadden we stevig de wind in de rug, dan kwam er van haar kant: "Mamma, mamma, de wind brengt ons naar opa." Zij had het nooit over 'naar opa en oma gaan'. Oma hoorde gewoon bij opa en hoefde niet apart genoemd te worden.

Elke zondag gaan wij naar het kinderhofje op Selwerderhof . Het doet ons goed om te zien/te horen dat ook anderen haar een bezoekje brengen of gebracht hebben op het kinderhofje. Wij nemen regelmatig spulletjes mee, waarvan wij weten dat Linda deze erg mooi zou hebben gevonden.
Ik blijf trouwens in de winkel (onbewust? ) kijken naar leuke dingetjes voor ons meisje. Daarbij hoor ik haar gewoon zeggen: "Die heb ik nog niet thuis." Zij vroeg nooit rechtstreeks of ze iets mocht hebben, maar liet wel duidelijk weten, dat ze iets heel graag wilde hebben.
Linda heeft mij geleerd, niet zo te mopperen als het buiten slecht weer is. Ik kan zo slecht tegen regen. Zij maakte mij dan duidelijk, dat de plantjes, struiken en bomen toch water nodig hebben! Door hieraan te denken, is het minder erg als ik door de regen loop.

In de RONDZENDBRIEF, dit is het tijdschrift van de "Vereniging Ouders van een Overleden Kind", wordt gesproken over 'Onzichtbare Ouders.' Hiermee wordt bedoeld, ouders die alleen achterblijven na het overlijden van hun kind(eren). De buitenwereld kan dus niet aan hen zien, dat zij wel degelijk ouders zijn.
Ik ben voor de buitenwereld ( nog ) de moeder van Linda. Zo word ik ook aangesproken als ik oud-klasgenootjes van Linda tegenkom op straat. Mensen weten nog dat zij ons kind is/was. Hoe dit over een aantal jaren zal zijn, weet ik natuurlijk niet. Ik heb ergens gelezen, dat je kind pas echt weg is, wanneer er niet meer over haar gepraat wordt of haar naam niet meer genoemd wordt. Wat dit betreft heb ik er vertrouwen in, dat Linda altijd bij ons zal blijven. Dat zij nooit echt weg zal zijn.

   
 Lieve Linda.....

 Index.